در گفت و شنود آمدم از بهر تو من باران بهاری و دلم چون، تازه چمناز لطف تو و مهر درخشان وجودت ذکر تو بود زمزمه هر سرو و سمن*****در زمزمه ذکر تو من مست شومدر یاد تو نیست شوم هست شومدر لای وجودم داد زنم هستی را هست شوم باتو از آن دست شوم*****از عشق تو، دل سوخته و سر مست شده در شور و شر افتاده و بد مست شدهدر جام نگاهت به می افسون گشته پیمانه شکسته، دیوانه و مست شده + نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم شهریور ۱۴۰۲ ساعت 22:39 توسط الله حسین معظمی  | 

نور عشقالماس دیده جاریست بر گونه ام نهانیشادم ز روی ماهت،هر جا که در میانیسبزینه گیاهم ریشه زدم به دریابا تو همیشه اینجام بی قید هر زمانیدر ارتفاع فصلم ،دل داده ام به اصلمفصلی جدا بباید ،شاید به لا مکانیدر طول زندگانی، عشق آمده نهانیپیرم نمود این عشق ،در عالم جوانیگیسو بداد بر باد ،باختم و بردم از یاددر خط گیسوانت، یک عمر زندگانیجریان ریشه ها را من زیستم بصد جاگل کرده در وجودم گلهای جاودانیچون رود خاضعانه ،رفتم بسوی خانهگفتم که روی ماهت، گفتا که لن ترانیدر حالت قیامت در حشر و نشری ای دلآن قامت قیامت در دل شده است پنهانیمن کوه طور بودم،تو موج نور بودیمن نور عشق گرفتم از صفحه کیهانی + نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم شهریور ۱۴۰۲ ساعت 19:57 توسط الله حسین معظمی  | 

شادم و هر لحظه شادی با من استشرط شادی از ته دل خندیدن استپرتو عشقش در دل و جانم نشستچون که عشق آمد همه جا گلشن است دیده تاریک ما در شمع جانان نور یافتنور جان را ،آتش سوختن و ساختن استشادی آید از اندرون هر صاحبدلیچهره زیبای عاشق در باهم بودن استساقی اینجاباده وصلِ مدامم می دهد جام می در شست نازش در چرخیدن استدامن صحرا پر از لاله و ریحان شدهسبزه ، مست بوی نسترن با سوسن استآن رقیبان ره نیابند در اسرار ماجای اغیار نیست و نه جای دشمن است در راز هستی همه سرگردانند و مستکفر و ایمان ، در اندیشه هر برهمن است نور امید آمده ، از کران تا هر کرانطول موج انعکاسش در جلوه تابیدن است + نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم شهریور ۱۴۰۲ ساعت 10:39 توسط الله حسین معظمی  |